loslatenVeel persoonlijke groeiprogramma’s zijn gericht op het vergeven van mensen voor wat zij je aangedaan hebben, het loslaten van het verleden en het leven accepteren zoals het is. Dat is bij werken met je innerlijk kind wat mij betreft ook wel de horizon, maar naar mijn smaak wordt er iets te gemakkelijk een vorm van verlossing voorgespiegeld. Op weg daar naartoe maak ik met mijn cliënten liever eerst een paar indringende therapeutische tussenstops. Te snel overgaan tot vergeven, loslaten of accepteren beklijft naar mijn ervaring niet.

Voordat je effectief kunt vergeven, kan het heel louterend zijn om eerst de ellende waarmee een opvoeder van toen jou heeft opgezadeld, en daarmee je Oorspronkelijke Zelf heeft ondergesneeuwd, letterlijk te benoemen. Hardop te zeggen wat dat met je gedaan heeft om alles daarna terug te geven aan die persoon van toen in jou. Uit diepe loyaliteit nam je als kind de problemen van je opvoeder(s) mee op je. Maar uiteindelijk was het niet jouw probleem, niet jouw strijd. Deze belasting teruggeven aan de afzender bewerkstelligt een diepe reiniging van je energie. Na deze noodzakelijke stap van ‘teruggeven’ kun je de ander dan ook beter ‘maar als mens’ zien en kun je dan vaak pas ruimte voelen om te vergeven.

Voordat je effectief kunt loslaten, kan het nodig zijn om de issues waarmee je zo heb touwgetrokken al die jaren nog eens goed vast te pakken en van dichterbij te bekijken. De intenties van het kind van destijds om zijn problemen op te lossen waren in principe zuiver, maar het bleven de oplossingen van een kind. En die hebben vaak tot erger geleid, dan tot een werkelijke oplossing. Bij afwezigheid van een liefdevolle volwassene in zijn leven, gaat het kind die oplossingen zelf bedenken, als schijnvolwassene. En zo komt het ook tot schijnoplossingen: schijnveiligheid, schijnzekerheid, schijnbeweging, want het zit eigenlijk gevangen in een drama. Als je werkelijk van dichtbij je innerlijke tegenstander in de ogen kijkt, dan kom je tot de ontdekking dat jijzelf het was die al die jaren aan het touw bleef trekken. Nu pas kun je echt loslaten en valt de strijd stil.

En in plaats van het woord accepteren gebruik ik liever het woord aanvaarden. Accepteren heeft voor mij een nog iets te oppervlakkige klank, iets van dulden, tolereren. Aanvaarden heeft voor mij meer de betekenis van leren de dingen binnen te laten zonder ertegen te vechten en in contact met het nieuwe een authentieke respons laten ontstaan. In aanvaarden zit geen afstand meer tussen mij en het andere. Er treedt een uniek raakvlak op. Bij accepteren kun je nog op een afstandje heel dapper van alles lopen dulden of tolereren.

0 Responses to Te snel overgaan tot vergeven, loslaten of accepteren beklijft niet

Leave a Reply